Άλλη μία αυτοκτονία στην αγγελικά πλασμένη κοινωνία μας. Αυτή τη φορά ήταν ένας 42χρονος (έχει άραγε καμιά σημασία η ηλικία) ο οποίος αποφάσισε να εγκαταλείψει τη ζωή βουτώντας από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.
Δεν μπορώ να πω, εντυπωσιακό φινάλε. Η περίπτωση του δεν ξέρω αν μπορεί να συσχετιστεί με τις πολλές που ακούμε λόγω οικονομικής κρίσης, ή να συγκριθεί με τις συνήθεις πλέον βουτιές από τον Πύργο του Άϊφελ ή με τις περίφημες "ρομαντικές" αυτοκτονίες των ερωτευμένων των περασμένων αιώνων.
Ο 42χρονος λίγο πριν φύγει από το υποκατάστημα της τράπεζας όπου εργαζόταν, είπε στους συναδέλφους ότι φεύγει γιατί έχει μια δουλειά. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν η δουλειά που ανέφερε ήταν αυτή η αποστολή αυτοκτονίας ή κάτι που προηγήθηκε. Όπως επίσης δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι προβλήματα αντιμετώπιζε. Αυτό το οποίο μπορούμε να καταλάβουμε είναι ότι κάτι είχε μέσα του και αυτός, όπως τόσος κόσμος και τελικά αυτό το "κάτι" τον λύγισε.
Η αλήθεια είναι ότι καθημερινά ακούμε παρόμοια περιστατικά και ολοένα και περισσότερα είναι τα κρούσματα βαθιάς απόγνωσης και κατάθλιψης. Όλο και περισσότεροι αναζητούν μία άλλη ζωή και ο κόσμος που έχουμε ζήσει μέχρι τώρα δείχνει να μην χωράει πολλούς συνανθρώπους μας.
Φαντάζομαι πάντως πως ανέκαθεν σημειώνονταν αυτοκτονίες, άρα το να στοιβάξουμε όλες τις αυτοκτονίες της εποχής στην οικονομική κρίση ή στο σύγχρονο τρόπο ζωής νομίζω ότι είναι άτοπο. Αυτό το οποίο αισθάνομαι είναι κάτι συμβαίνει στον άνθρωπο και το αίσθημα της ανασφάλειας ή του ανικανοποίητου τον έχει κυριεύσει. Τι να πω? Ίσως και ο 42χρονος πέφτοντας από την Ακρόπολη να ήλπιζε πως θα βρει πορτοφόλι, όπως λέει και η παροιμία. Και όταν λέω πορτοφόλι, δεν εννοώ απαραίτητα λεφτά. Εννοώ την ευτυχία, την γαλήνη, την αγάπη, την ασφάλεια.
Πανανθρώπινες (θέλω να πιστεύω) ανάγκες. Ελπίζω ωστόσο, πως οι άνθρωποι να μάθουμε να ψάχνουμε τα προσωπικά μας "πορτοφόλια" όχι στους γκρεμούς, στις βουτιές απελπισίας, αλλά στις καθημερινές μας σχέσεις, στους ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου